प्रिय ….
खरतर "प्रिय……. " ही खूप औपचारिक सुरुवात वाटते नाही? आणि ती पण एका प्रेमपत्राची?
हे माझं पहिलच आणि शेवटचं प्रेमपत्र…. कारण यापुढे कोणासाठी लिहू शकेन असं आत्ता तरी वाटत नाही.
पाहिलं प्रेमपत्र हे पहिल्या प्रेमाइतकच ताजं टवटवीत असतं. बघ ना म्हणजे प्राणाहूनही अधिक प्रिय असणाऱ्या तुला प्रेमपत्रात "प्रिय" म्हणणं ही औपचारिकता वाटायला लागली बघ.
कशी गमंत असते बघ ना, अचानक तू समोर येणं, मी तुला पाहणं आणि तू हसून प्रतिसाद देणं ही एक साधी सरळ घटना. फार काही विशेष नाही, अश्या अनेक व्यक्तींना आपण भेटतो आणि मग विसरूनही जातो. पण तरीही तुला पाहता क्षणी असं वाटलं की तुला मनावेगळ करणं अशक्य आहे. ते तुझं पहिलं हास्य आणि पहिलं हस्तांदोलन आणि मग सुरु झालेला अख्खा प्रवास हा स्वपनवतच. हळू हळू आपण कधी बोलायला लागलो, हसायला लागलो, चर्चा करायला लागलो, अनेकदा कारणाशिवाय ही भेटायला लागलो, सुख दुःख वाटून घ्यायला लागलो, कळलंच नाही गं. तू पहिल्या भेटीत विश्वासाने हातात दिलेला तो हात नकळत पणे इतका जवळचा कसा झाला कळलंच नाही.
तुझं असणं, तुझं नसणं, तू नसतांनाही आहेस असं वाटणं, तुझी वाट बघणं, तुला येतांना बघून आपसूक केस नीट करणं, व्यवस्थित असलेला shirt पुन्हा एकदा नीट "इन" करणं, पोटात पडलेला तो खड्डा, मग प्रत्येक भेटीत माझा सवंगडीच बनून गेला.
तू अगदी सहज मारलेल्या त्या मिठीतून मला माझ्यातलं मी पण गवसलं, मला एक आत्मविश्वास आला की "येस, मी पण कोणीतरी आहे". भेटायला आल्यावर आणि निघतांना अशी दोन्ही वेळेला मारलेली ती मिठी मग प्रत्येक भेटीतल्या कॉफी इतकीच नित्याची होऊन गेली.
कोणासाठी तरी अधीर होणं, झुरणं, तळमळण, तडफडण, हे असे चेष्टा मस्करीतले शब्द माझे मित्र बनले गं. अलंकारिक वाटणारे हे शब्द मला सहज अगदी सहज बोलता यायला लागले. नव्हे अनुभवता यायला लागले. अख्खी रात्र जागून काढणं काय असतं ते मी पहिल्यांदा अनुभवलं. तू मध्ये गावाला गेलेलीस आणि एकदम पंधरा दिवसांनी आपण भेटलो तेव्हा तू नेहेमीच्या सहजतेने मला भेटलीस पण माझ्यासाठी तो क्षण काय होता हे माझं मलाच माहिती. एखाद्या लहान मुलाला एखादंच chocolate हवं असतांना अचानक त्याला अख्खी बरणी उघडून दिल्यावर त्याचं काय होतं ना अगदी तसं काहीसं झालं बघ. आनंदाने ओरडावसं वाटत होता, नाचावंसं वाटत होतं. भावनांवर नियंत्रण ठेवणं कसं जमवलं मी ते माझं मलाच माहिती.
खूप आनंद होतो तुला भेटल्यावर आणि खूप त्रासही होतो भेटून निरोप घेतांना. काही तासांपूर्वी भेटलेलो असतांनाही हात परत परत mobile कडे जातो, तुझं "Last Seen" पाहण्यासाठी, तुला message करण्यासाठी. आपण खूप मागे लागत नाहीयेना ही सततची शंका, तू माझा विचार करत नसतांनाही तुला काय वाटेल यावरून माझी अख्खी दिनचर्या ठरते. तुझ्या प्रत्येक वाक्याला मी "Judgemental" होतो आणि मग माझं मत तयार होतं.
माझं राहणं, बोलणं, वागणं, सगळं तुझ्या परिघाभोवती फिरत राहतं. तुझा प्रत्येक profile picture मी दोनदा like केलाय, एकदा Facebook वर आणि एकदा मनात, त्या फोटोत तुझ्याशेजारी स्वतःला imagine करून.
तुझे आणि माझे एकत्र फोटो ज्या laptop मध्ये आहेत तो laptop मी दिवसातून तीनदा antivirus scan करून घेतो. आपलं आजवर झालेलं प्रत्येक chat मी स्वतःला email करून ठेवलय.
तू दुसऱ्या कोणाशी बोलतांना मला त्रास होतोच नक्कीच होतो. पण कुठेतरी तू तुझं माझ्यासोबत असणं इतकं मोठं करून टाकतेस की मग ही jealousy मग क्षुद्र वाटायला लागते. मला तुझ्यावर बेफाम होऊन प्रेम करायचं, बेधुंद होऊन प्रेम करायचय, तुझ्या त्या घट्ट मिठीच्या आवेगात स्वतःला झोकून द्यायचय, तुझे हात हातात घ्यायचेत, तुझे एखाद्या लहान मुलाप्रमाणे लाड करायचे आहेत आणि मला तुझ्याकडून करूनही घ्यायचे आहेत. तुझ्या मांडीत डोकं ठेवून झोपायचय, तुला कुशीत घ्यायचय, सकाळी उठल्यानंतर तुझ्यासाठी bed tea करून आणायचाय, मला तुझ्यासोबत म्हातारं व्हायचय, तुझ्या सोबत आयुष्य काढायचंय, तुझ्या प्रेमात स्वतःला आकंठ बुडवायचय.
तू करशील माझा स्वीकार? देशील मला एक संधी आपलं आयुष्य घडवायची? होशील माझ्या साध्या आयुष्यातली माझी साधी जोडीदारीण? मोठ मोठ्या बाता मारता येत नसल्या तरी एक नक्की सांगेन आयुष्याच्या संध्याकाळी जेव्हा सकाळी उठून बाजूला बघशील तेव्हा तुला पश्चात्ताप होणार नाही असा आयुष्य नक्की घालवशील माझ्यासोबत. तुझ्या उत्तराची………
हा शेवटचा परिच्छेद मुद्दाम खोडला, आणि हा नवीन लिहायला घेतला, खूप छान वाटलं परवा तू मला तुझ्या होणाऱ्या नवऱ्याची ओळख करून दिलीस. लग्नानंतर तिथेच म्हणजे अमेरिकेत settle होण्याचा plan आहे. हे ऐकून थोडा त्रास झाला पण खरच खूप अभिमान वाटला. हे खरतर एक प्रेमपत्र होतं, आता ते फक्त पत्र आहे. वाचून चिडू नकोस judgemental होऊ नकोस. तुझ्यासाठी लिहिलेलं त्यामुळे तुला देऊन टाकणं भाग आहे. माझ्या मनावरचा ताण उतरला. तुला भावी आयुष्यासाठी खूप खूप शुभेच्छा. काळजी घे आणि संपर्कात रहा.
तुझा ……
ता. क. आजही हे पत्र माझ्या माळ्यावरच्या पेटीत जसं च्या तसं पडून आहे पत्ता न टाकलेल्या पांढऱ्या शुभ्र पाकिटात.
खरतर "प्रिय……. " ही खूप औपचारिक सुरुवात वाटते नाही? आणि ती पण एका प्रेमपत्राची?
हे माझं पहिलच आणि शेवटचं प्रेमपत्र…. कारण यापुढे कोणासाठी लिहू शकेन असं आत्ता तरी वाटत नाही.
पाहिलं प्रेमपत्र हे पहिल्या प्रेमाइतकच ताजं टवटवीत असतं. बघ ना म्हणजे प्राणाहूनही अधिक प्रिय असणाऱ्या तुला प्रेमपत्रात "प्रिय" म्हणणं ही औपचारिकता वाटायला लागली बघ.
कशी गमंत असते बघ ना, अचानक तू समोर येणं, मी तुला पाहणं आणि तू हसून प्रतिसाद देणं ही एक साधी सरळ घटना. फार काही विशेष नाही, अश्या अनेक व्यक्तींना आपण भेटतो आणि मग विसरूनही जातो. पण तरीही तुला पाहता क्षणी असं वाटलं की तुला मनावेगळ करणं अशक्य आहे. ते तुझं पहिलं हास्य आणि पहिलं हस्तांदोलन आणि मग सुरु झालेला अख्खा प्रवास हा स्वपनवतच. हळू हळू आपण कधी बोलायला लागलो, हसायला लागलो, चर्चा करायला लागलो, अनेकदा कारणाशिवाय ही भेटायला लागलो, सुख दुःख वाटून घ्यायला लागलो, कळलंच नाही गं. तू पहिल्या भेटीत विश्वासाने हातात दिलेला तो हात नकळत पणे इतका जवळचा कसा झाला कळलंच नाही.
तुझं असणं, तुझं नसणं, तू नसतांनाही आहेस असं वाटणं, तुझी वाट बघणं, तुला येतांना बघून आपसूक केस नीट करणं, व्यवस्थित असलेला shirt पुन्हा एकदा नीट "इन" करणं, पोटात पडलेला तो खड्डा, मग प्रत्येक भेटीत माझा सवंगडीच बनून गेला.
तू अगदी सहज मारलेल्या त्या मिठीतून मला माझ्यातलं मी पण गवसलं, मला एक आत्मविश्वास आला की "येस, मी पण कोणीतरी आहे". भेटायला आल्यावर आणि निघतांना अशी दोन्ही वेळेला मारलेली ती मिठी मग प्रत्येक भेटीतल्या कॉफी इतकीच नित्याची होऊन गेली.
कोणासाठी तरी अधीर होणं, झुरणं, तळमळण, तडफडण, हे असे चेष्टा मस्करीतले शब्द माझे मित्र बनले गं. अलंकारिक वाटणारे हे शब्द मला सहज अगदी सहज बोलता यायला लागले. नव्हे अनुभवता यायला लागले. अख्खी रात्र जागून काढणं काय असतं ते मी पहिल्यांदा अनुभवलं. तू मध्ये गावाला गेलेलीस आणि एकदम पंधरा दिवसांनी आपण भेटलो तेव्हा तू नेहेमीच्या सहजतेने मला भेटलीस पण माझ्यासाठी तो क्षण काय होता हे माझं मलाच माहिती. एखाद्या लहान मुलाला एखादंच chocolate हवं असतांना अचानक त्याला अख्खी बरणी उघडून दिल्यावर त्याचं काय होतं ना अगदी तसं काहीसं झालं बघ. आनंदाने ओरडावसं वाटत होता, नाचावंसं वाटत होतं. भावनांवर नियंत्रण ठेवणं कसं जमवलं मी ते माझं मलाच माहिती.
खूप आनंद होतो तुला भेटल्यावर आणि खूप त्रासही होतो भेटून निरोप घेतांना. काही तासांपूर्वी भेटलेलो असतांनाही हात परत परत mobile कडे जातो, तुझं "Last Seen" पाहण्यासाठी, तुला message करण्यासाठी. आपण खूप मागे लागत नाहीयेना ही सततची शंका, तू माझा विचार करत नसतांनाही तुला काय वाटेल यावरून माझी अख्खी दिनचर्या ठरते. तुझ्या प्रत्येक वाक्याला मी "Judgemental" होतो आणि मग माझं मत तयार होतं.
माझं राहणं, बोलणं, वागणं, सगळं तुझ्या परिघाभोवती फिरत राहतं. तुझा प्रत्येक profile picture मी दोनदा like केलाय, एकदा Facebook वर आणि एकदा मनात, त्या फोटोत तुझ्याशेजारी स्वतःला imagine करून.
तुझे आणि माझे एकत्र फोटो ज्या laptop मध्ये आहेत तो laptop मी दिवसातून तीनदा antivirus scan करून घेतो. आपलं आजवर झालेलं प्रत्येक chat मी स्वतःला email करून ठेवलय.
तू दुसऱ्या कोणाशी बोलतांना मला त्रास होतोच नक्कीच होतो. पण कुठेतरी तू तुझं माझ्यासोबत असणं इतकं मोठं करून टाकतेस की मग ही jealousy मग क्षुद्र वाटायला लागते. मला तुझ्यावर बेफाम होऊन प्रेम करायचं, बेधुंद होऊन प्रेम करायचय, तुझ्या त्या घट्ट मिठीच्या आवेगात स्वतःला झोकून द्यायचय, तुझे हात हातात घ्यायचेत, तुझे एखाद्या लहान मुलाप्रमाणे लाड करायचे आहेत आणि मला तुझ्याकडून करूनही घ्यायचे आहेत. तुझ्या मांडीत डोकं ठेवून झोपायचय, तुला कुशीत घ्यायचय, सकाळी उठल्यानंतर तुझ्यासाठी bed tea करून आणायचाय, मला तुझ्यासोबत म्हातारं व्हायचय, तुझ्या सोबत आयुष्य काढायचंय, तुझ्या प्रेमात स्वतःला आकंठ बुडवायचय.
हा शेवटचा परिच्छेद मुद्दाम खोडला, आणि हा नवीन लिहायला घेतला, खूप छान वाटलं परवा तू मला तुझ्या होणाऱ्या नवऱ्याची ओळख करून दिलीस. लग्नानंतर तिथेच म्हणजे अमेरिकेत settle होण्याचा plan आहे. हे ऐकून थोडा त्रास झाला पण खरच खूप अभिमान वाटला. हे खरतर एक प्रेमपत्र होतं, आता ते फक्त पत्र आहे. वाचून चिडू नकोस judgemental होऊ नकोस. तुझ्यासाठी लिहिलेलं त्यामुळे तुला देऊन टाकणं भाग आहे. माझ्या मनावरचा ताण उतरला. तुला भावी आयुष्यासाठी खूप खूप शुभेच्छा. काळजी घे आणि संपर्कात रहा.
तुझा ……
ता. क. आजही हे पत्र माझ्या माळ्यावरच्या पेटीत जसं च्या तसं पडून आहे पत्ता न टाकलेल्या पांढऱ्या शुभ्र पाकिटात.
